Kleuren, knutselen, spelletjes alles voor kinderen en ouders
Dutch English French German Italian Portuguese Spanish Swedish Turkish

SpeelZolder

advertentie

Nieuw op SpeelZolder

Socialmedia

Hyves Facebook Twitter SpeelZolder op - Hyves - Facebook en Twitter

Wie is er op de site?

We have 41 guests and no members online

Lizzy en Tom: het avontuur tussen twee werelden

Hoofdstuk 3

Nog steeds niet van de schrik bekomen spreken Tom en Lizzy na schooltijd af. Toen de zoemer van het laatste lesuur van Lizzy ging, sprong ze van haar stoel en haastte zich de school uit. Bij de fietsenrekken stond Tom al op haar te wachten, zijn laatste lesuur, wiskunde, waar hij toch een broertje dood aan heeft, viel uit. Ze zijn enorm nieuwsgierig naar wat die tekens nu eigenlijk betekenen die zij in de kelder hadden gevonden, daarom gaan ze naar de bieb om te zien of ze daar wat wijzer kunnen worden. Op weg er naar toe kunnen ze over niets anders meer praten en zijn zo verdiept in hun verhaal dat ze niet opmerken dat Tom haast van zijn fiets wordt gereden door een auto die wel heel hard voorbij raast, shit man, daar ging ik bijna…"Hommel!", schreeuwt Tom en maakt een boos gebaar.

Bij de bieb aangekomen zetten ze hun fietsen in de rekken en sprinten naar binnen. Op de borden die hen moet helpen om op de juiste afdeling te komen, komen ze niet echt uit, "waar moeten we eigenlijk beginnen met zoeken", zegt Lizzy. We vragen een computer en kijken dan bij Historisch -Archeologisch onderzoek of hoe dat ook mag heten en dan specifiek naar symbolen", zegt Tom. Ergens voelt hij zich stompzinnig dat hij niet weet hoe hij moet zoeken en wat nu de benaming ervoor is. Kunnen we niet beter aan de bibliothecaresse vragen welke afdeling we moeten hebben", vraagt Lizzy die het ook niet weet, nee, laten we gewoon een computer vragen", stelt Tom. Hij loopt stellig op mevrouw Hanckel af, die net bezig was de nieuw binnengekomen boeken te sorteren. "Goedemiddag Tom", zegt mevrouw Hanckel. "Goedemiddag, zouden we misschien een computer mogen gebruiken, mevrouw Hanckel". Zo wilde mevrouw Hanckel, het liefst met respect, aangesproken worden Ze is een wat oudere dame met een leesbril op haar spitse neus waar ze vaak interessant overheen keek. Tom kent haar al jaren ze is een goede vriendin van zijn oma. Loop maar even mee", zei ze. Ze liep naar een groot kantoor, waar de muren vol stonden met boekenkasten vol geschiedenisboeken, historisch reisverslagen van beroemde historicuszen en ander literatuur. Deze computer mogen jullie wel gebruiken, maar ik moet wel zeggen dat we vanavond eerder sluiten", zegt mevrouw Hanckel. "Ik weet niet hoelang jullie nodig hebben, maar ik moet nu snel terug want ik ben erg druk". Tom en Lizzy gaan meteen aan de slag, al gauw komen ze op een site die hen erg op weg helpen bij het ontdekken van de betekenis van de tekens, en zelfs nog meer…

Het is ondertussen erg laat geworden. Door het raampje, waardoor eerst het daglicht zo fijn had geholpen de kamer te verlichten, zagen de twee dat het al aardig donker begon te worden. "Het word nu wel erg donker ik kan bijna niets meer lezen", zegt Lizzy die verdiept was in een Historisch Archeologisch boek en ze deed het bureau lampje aan. In de bieb, die de hele dag bezoekers had gehad, wordt het steeds stiller. Mevrouw Hanckel draait eenmaal de sleutel rond in het slot toen ze de laatste bibliotheek bezoeker naar buiten had begeleid. Dan doet ze de meeste lampen uit, nu is er nog een klein schijnsel dat de bieb doet verlichten. Mevrouw Hanckel loopt in de richting van het kantoor, waar Tom en Lizzy al heel wat informatie hebben vergaart. Plots ziet ze een schim achter een boekenkast verdwijnen en denkt dat er nog een bezoeker is. Ze keert zich naar ‘hem’ "hallo, zegt ze vriendelijk…..We zijn nu gesloten, morgenvroeg om acht uur bent U weer van harte welkom". Mevrouw Hanckel beseft dat ze zich vergist, er is helemaal niemand te bekennen en fronst haar wenkbrauwen en met een zucht loopt ze naar Tom en Lizzy. "Ik zie dat jullie nog drukdoende zijn met jullie onderzoek, weet je wat Tom, als jullie klaar zijn, sluit dan de deur goed af en gooi de sleutel maar door de brievenbus", zegt mevrouw Hanckel. "Dat zullen we doen mevrouw Hanckel, dank U wel", zegt Tom beleefd. Mevrouw Hanckel wilde net de buitendeur openen toen een vreemde geur haar neus binnen drong, ze kijkt verbaast om maar ziet niets, ze haalt haar schouders op en pakt de deurknop. Maar dan hoort ze achter zich iets alsof er iets over de grond schuift, ze begint zich nu onbehaaglijk te voelen en kijkt nogmaals in het rond, "ik zou toch zweren dat…ach ik zal wel moe zijn", fluistert ze voor zich uit en sluit de deur achter zich. Ondertussen nemen Tom en Lizzy een mok koffie, die Lizzy op het oude koffiezet apparaat zet, van de heer Ferzanden. De oude heer Ferzanden zet altijd zijn kopje koffie wanneer hij s’avonds nog laat aan z’n administratie bezig is, "Bah koffie, ik had liever een colaatje gehad", zegt Tom. "Joh, beter dan niets toch?", antwoord Lizzy.

Mevrouw Hanckel is nog geen minuut weg of er volgt een hels kabaal die de twee vrienden doen opschrikken. "Het komt uit de bieb MEVROUW HANCKEL …", schreeuwt Lizzy, die denkt dat ze toch nog niet is weggegaan.

Tom en lizzy willen net de deur uitlopen om te zien wat dat geluid had veroorzaakt. Ze kijken verschrikt om het hoekje van de deur de bieb in en zien nog net een schim, die tussen de rekken met boeken verdwijnt. De rekken met boeken vallen om als domino stenen. "Mevrouw Hanckel…", schreeuwt Lizzy nogmaals, maar geen reactie. Lizzy schuifelt voorzichtig een paar stappen de bieb in. Dan plots achter hen, een knal….Tom kijkt achter zich en ziet dat er systematisch alle boeken van de bovenste plank afvallen. Terwijl hij kijkt, pakt hij Lizzy bij de arm, langzaam richt hij zicht tot haar, "Lizzy…", fluistert hij, kijk eens achter je. "Wat is hier nu weer aan de hand…!," schreeuwt ze. En een vreemde duistere lach weerklinkt. Lizzy, Lizzy, Lizzy…", zegt de stem weerzinwekkend. Ik zal altijd in de buurt zijn om mijn moment af te wachten jullie te grazen te nemen". En de duivelse lach verstompt, het werd stil. Dat zal je nooit lukken, laat ons met rust…!", riep Lizzy half snikkend. Plots werd de deur met een klap dicht gegooid, en het bureau lampje begon te knipperen, de sfeer word grimmiger en de ruimte voelt ijzig koud als op een koude winterdag waarop het ieder moment kan gaan sneeuwen. De laatste boeken die nog op de plank stonden vlogen als vogeltjes door het kantoor. Lizzy moest oppassen dat ze niet zou flauwvallen, haar benen worden slap van angst en ze zoekt steun tegen de deurpost. De spanning wordt met de minuut ondraaglijker, Tom pakt Lizzy beet en roept: "Donder op, ons zul je nooit krijgen…! ". Toen werd het stil, niet wetende dat het wezen het als een uitdaging zou zien en meermaals terug zou komen. Maar voor nu was het stil…


©2002 Ina voor speelzolder.com

 

Zoeken

advertentie